Afgelopen dagen zaten we in de Keys, de eilandjes onderaan Florida. Tussen al deze eilanden zijn er bruggen gebouwd, die de 126 miles (net iets meer dan 200km) met de auto bereikbaar maken. De langste brug is bijna 12 km lang. Toen ze al de bruggen gebouwd hadden in 1913 werden ze als “het achtste wereldwonder” aanzien.

Een zicht vanop één van de vele bruggen.

Naast de nieuwe (1986) brug lag de oude (1913) ferm vervallen.

Af en toe stopten we op een eilandje om eens te genieten van het uitzicht en het blauwe water, of om te picknicken. Soms konden we tot 100 meter diep in de zee wandelen door de hoge zandbanken.

De lichtere kleur in het water is een zandbank ‘weggetje’.

Kort na de middag kwamen we aan in Key West. Key West is het meest zuidelijke punt van de Verenigde Staten en heeft een volledig eigen mentaliteit. Losbandigheid is er troef. Nergens anders in de States hebben we ook al holibi’s zo aanvaard gezien als daar. (Shirts in de winkels met “I’m so gay I shit rainbows”)
Dit is echt wel Florida ten top: toeristisch, mooie stranden en zee maar weinig “uniek”. De toeristen zijn vooral Amerikanen die zuidelijker trekken (terwijl de stranden in het Noorden van Florida eigenlijk niet veel anders zijn).
We genoten dan maar van wat Florida ons gaf: Marieke zwom en bruinde wat, ik las een boek (A Year Without “Made In China”) in de schaduw van een palmboom.

‘s Avonds werden we weer getrakteerd op een mooie zonsondergang.

Onze 2e dag besloten we iets actievers door te brengen: we gingen snorkelen. Hiervoor gingen we naar het enige levende rif voor de oostkust van Amerika, best te zien via John Pennekamp Coral Reef State Park. We oefenden het snorkelen eerst op een Spaans schipswrak van 1715 die slechts 30 feet van de kust lag. We zagen er kanonnen en iets wat ooit nog een schip moet geweest zijn. Echt mooi. Hier en daar waren ook echt grote vissen (een halve meter) die snel wegzwommen toen we in de buurt kwamen.

Na deze oefening waren we klaar voor het grote werk: met een boot werden we op een kleine 10 km van de kust afgedropt vlakbij het rif. Alles was verboden terrein, dus moesten we zwemmen zonder maar iets van het grote koraal een halve meter onder ons aan te raken. De golven maakten het er ons niet makkelijker op. Het zicht was wel fenomenaal, paarse en gele “planten” omgeven met visjes die we enkel in aquatopia gezien hebben. Na een tijdje in het water gelegen te hebben voelden we ons niet zo lekker. Marieke werd zeeziek en we waren blij dat we terug aan land waren. Het was toch een mooie ervaring.

Van het koraal en snorkelen hebben we geen foto’s (wel op een wegwerp onderwater camera), maar zo zag het eruit:

Op naar Miami (16/08) en de Bahamas (17/08)!