We’re back… for more!

Het is alweer een tijdje geleden, maar we zijn redelijk druk bezig geweest de afgelopen dagen.

We gingen dus vrijdagavond up north, naar hun vakantiehuisje. Na ongeveer drie-en-een-half uurtje rijden kwamen we heel erg laat aan bij hun huisje (of condo, zoals ze het hier noemen). Daar bleek dat het huisje al bezet was. Blijkbaar had Vicky geregeld dat die mensen er dit weekend in mochten, maar aangezien Vicky tot 14 augustus in Duitsland is, werd dit blijkbaar over het hoofd gezien.

We stonden er voor piet snot, en Ian was redelijk pissed dat we zo maar even zover gereden hadden voor niets, want we hadden gepland van met de pantoonboot (een soort drijvend salon-motorbootje) de volgende dag erop uit te trekken, wat biertjes te drinken,…

Uiteindelijk gingen we naar vrienden van hen, niet zo ver ervandaan. We gingen vrijwel direct slapen. Marieke heeft totaal niet goed geslapen omdat die “vrienden” tot 5 uur ofzo zaten te feesten…
De volgende morgen waren we al vertrekkensklaar terwijl iedereen nog sliep. We aten in de “Big Boy”, en speelden erna een partijtje “put put”, minigolf.
Voordat Ian en Rachel terug naar huis gingen, liepen we nog snel een Wallmart binnen om een autoradio te kopen voor onze truck.
Lucas, Marieke en ik reden verder naar de westkust, met goeie moed en goeie muziek. Even later stond het oliepeil van de auto op erg laag, dus terug naar die wallmart, olie gekocht en terug aangevuld.
Zo trokken we terug op pad. De natuur is er echt prachtig, je hebt soms echt het gevoel de enige te zijn die er rijdt met de auto.
We deden de twee linker peninsula’s (schiereilanden) toen het al tijd werd om iets te zoeken voor te overnachten.
Het was ver-schrik-ke-lijk. Alle motels waren op ‘no vacancy’, geen plaats. Zelfs de holliday inn was volledig volgeboekt.
We vonden nog 1 motelletje, maar toen we de office binnenkwamen dan rook het er naar gegist bier, sigaretten en kots. Plus ze vroegen 150 dollar voor een nacht, en dat is ons net ietsje te veel voor zoiets. Marieke besloot terug te rijden naar Owosso, nadat we eerst nog iets gingen eten in een burgerking.
Het was erg lastig, maar ze heeft het toch goed gedaan. Lucas en ik hebben haar de hele tijd geentertained (de e met twee puntjes erop vind ik niet op het qwerty klavier…). Lucas en ik speelden ‘we gaan op reis en we nemen mee..’, en we raakten tot over de 30 woorden, het was ongelooflijk.

Zondag sliepen we dan maar uit, reden wat rond met de auto, dronken we gezellig wat, gingen we naar de fair,…

Foto’s volgen nog, maar nu eerst en vooral dit eens posten, ik heb de indruk dat dit een lang postje is.

Land van uitersten

Woensdag hielden we een korte rustdag. Voor de tv hangen enzo… Is best ook een belevenis: haast ontelbare televisiezenders die voor elk wat wils iets uitzenden.

We planden ook wat voor de komende weken. Zo gaan we drie dagen naar Chicago: met de trein en overnachtingen geboekt in een jeugdherberg-hotel. We trekken enkele dagen ‘up north’ samen met Ian & Rachel. We zullen dan zelf langs de westkust van Lake Michigan terugkeren. Ook Toronto en de Niagarawatervallen lijken ons realistisch. Dit zouden we met de auto doen: een serieus stukje rijden (maar ik zie het zitten). We zijn nu nog aan het kijken om een baseballmatch mee te maken van de Detroit Tigers: het schijnt echt de moeite te zijn. Ook gaan we nog naar de staat Ohio naar Cedars Point, een AmusementPark: het spelletje RollerCoasterTycoon in het echt met de grootste rollercoasters van de wereld! Dit is niet echt voor mij weggelegd (kijken zal ook al grote fun zijn!) maar Pieter en vooral Lucas kijken er al enorm naar uit :-) .

Ziezo, het zit al aardig vol, maar nu we hier toch zijn kan je even goed zo veel mogelijk meemaken en zien, zalig!

Om nu de woensdag te vervolledigen: ’s avonds vond er een zeilrace plaats. Brad, Ian en nog een vijftal vrienden van Brad deden eraan mee. Wij zaten ook op het bootje en probeerden niet in de weg te zitten terwijl ze de boot en de zeilen in gereedheid brachten om te zeilen. Een ware belevenis, heel anders eigenlijk dan op de zeilboot tijdens de reis in Italie. Het was heel winderig (er was storm op komst na de hittegolf van de voorbije dagen). Het was magnifiek om te zien hoe er volledig op windkracht werd gewerkt. Wanneer de wind zijwaarts blies hing de boot enorm schuin en moesten we allemaal aan de juiste kant gaan zitten om tegengewicht te bieden en om er niet van te vallen. Brads team won niet, maar het was fun :) Daarna aten we in een restaurantje bij het water (echte hot chicken wings!).

Ondertussen was het beginnen donderen en gieten. Op weg naar huis konden we genieten van een paar ‘prachtige’ bliksemschichten. Thuis was de elektriciteit uitgevallen: dan maar met de zaklamp en kaarsen gaan slapen.

De volgende ochtend (donderdag) was er nog steeds geen elektriciteit en bijgevolg geen water. Een noodgenerator draaide in de ‘barn’ en gaf wel stroom voor (typisch Amerikaans) de televisie en de koelkast. Ons wassen konden we niet vooraleer we er voor een dagje met de auto erop uit trokken. We gingen naar de tweede grootste stad van de staat Michigan na Detroit, nl. Grand Rapids. De Grand River heeft in deze stad een stroomversnelling, vandaar de naam. Het regende pijpestelen toen we vertrokken.

We zagen een staaltje prachtige moderne architectuur (o.a. Van Andel Arena). We merkten heel wat Nederlandse invloeden (door de kolonies…). We aten een slaatje in een gezellig restaurantje en ondervonden dat Amerika echt een land van uitersten is: ons slaatje was enkel sla enzo, echt een beetje aan de te gezonde kant :-)

In de namiddag reden we door naar Saugatuck dat aan het Lake Michigan ligt. Daar konden we een stoomboot in de stijl van de Titanic bezoeken. Onder begeleiding van een gids konden we alles in de boot bezoeken en waren we overdonderd van de luxe op zo’n boot in de eerste helft van de jaren 1900.

Na dit begeleid bezoek dat niet langer mocht duren dan dit (het werd al vrij laat)Â reden we terug naar Owosso. Het was een lange rit op een saaie baan. ’s Avonds kookte ik spaghetti en Pieter & Lucas maakten hem extra kruidig zoals ze het hier graag hebben. De spaghetti was een succes. Ian, Pieter en Lucas gingen in het zwembad vd buren ‘Marco Polo’ spelen samen met een heleboel andere vrienden van Ian enzo. Ik kwam achter met Rachel om wat toe te kijken.

Eindelijk in ons bed kwam Ian ons halen. Hij had zo maar eventjes drie ‘racoons’ (een soort wasbeertjes) in de tuin afgeknald, ahum :-) De dode diertjes lagen naar mijn mening daar maar zielig. Pieter en Lucas mochten van Ian ook eens schieten (ze vonden het cool) en ik bedankte vriendelijk :-).

Nu is het vrijdagvoormiddag en houden we het rustig. Vanavond vertrekken we up north tot maandagavond (dus zal er een tijdje niets geschreven worden hier). Misschien gaan we straks gaan minigolfen als we een goedkoop plekje vinden.

Tot hoors !

In God we trust.

Gisteren trokken we voor de hele dag naar Lansing.
Het was de bedoeling Michigan State university te bezoeken, een enorme universiteit die ik al 2 jaar geleden eens bezocht had, en graag eens aan Lucas en Marieke toonde.

We namen de grote witte pickup van Ian weer, en gingen de baan op met een korte wegbeschrijving die we op internet gevonden hadden. We namen de route 69, en keken onze ogen uit op al die mooie Amerikaanse auto’s en trucks.

Toen we een tankstation tegenkwamen, tankten we ongeveer 10 gallons voor 30 dollars, echt een koopje dus :-).

Vervolgens reden we maar wat verloren, en kwamen een Mijer tegen. Mijer is zowat een van de grotere supermarkten die Michigan heeft, en concurreren alle kleintjes uit de markt. Het is een ENORME winkel, vergelijkbaar met een Over-sized Auchan, waar ze echt alles verkopen. Daar kochten we dan een wegenkaart, die we op dat moment wel konden gebruiken.

In East-Lansing aangekomen zagen we een Walmart. Dat is de goedkoopste winkel ooit. Wist je trouwens dat ze hier in de supermarkten gewoon jachtgeweren en zo liggen hebben in de winkelrekjes, verpakt in mooi plastiek?

Hierna waren we de grote winkels beugezien, en vonden we uiteindelijk Michigan State University (of kortweg MSU). Het is eigelijk een stad op zichzelf, met meer dan 55.000 studenten die er leven. Alle studenten liepen trouwens in van die gekke padvinders kostuumpjes rond.
‘S middags aten we in Taco bell, een taco fastfood restaurant. Het viel al bij al nog mee van smaak, en kostte in totaal met ons drie 11 dollar. De drank (75cl pepsi per persoon) was hierin included.

We reden verder naar het centrum van de Lansing. Daar zagen we de capitol. Dat is het belangrijkste gebouw van de state Michigan. We zijn er in het supreme court geweest (het hooggerechtshof), een soort van senaat (het liep er ook vol met senators), de middengang (met zicht op de prachtige koepel),…

In god we trustKoepel buitenKoepel binnen

Supreme Court

Toen we uiteindelijk op onze terugweg het football stadium van de university tegenkwamen, konden we er via een open afsluiting toch binnen sluipen :-). Die foto willen we jullie natuurlijk ook niet onthouden:

Spartans stadium

Het was een enorm warme dag, de warmste dag die er dit jaar zou zijn in Michigan. Omdat we bijna misselijk werden van de warmte in de auto zijn we aan lake Lansing gestopt om een frisse duik te nemen in het water, en deugd dat dat deed!

Lake Lansing

En na al dit hadden we nog tijd over om in een soort natuurpark te gaan vlakbij een mooie rivier, waar het vol zat met deze lieve beestjes:

Een eekhoorn in Potter Natural Park

Na die lange dag kwamen we uitgeput terug. Met enkele Bud Light biertjes nog in het zwembad van de buren gekropen, en van Brad zijn zelfgemaakte taco’s gegeten. Het was de moeite.

Eerste ritje met pick up

Hoi

Onder Pieters account is er voor mij ook een login aangemaakt. Af en toe zal ik ook iets posten :)

Pickup truck

Zonet heb ik met een pickup van Ian gereden. Hij heeft niet zo lang geleden een tweede bijgekocht. Aan zijn eerste heeft hij heel wat veranderd: neons, verlaagd,… Best wel een juweeltje voor wie van tuning houdt.

Met de recentere pick up gaan pieter, lucas en ik wat mogen rondtoeren. Wel een ‘gevaarte’ om ermee rond te rijden in vergelijking met mijn ford-focusje, maar het zal wel wennen. Het is een auto met automatische versnellingen wat het wel wat makkelijker maakt. Ik zal voorzichtig zijn ;-).

Het is hier nu half drie in de namiddag en het is HEEL warm. Rond vijf uur komt Ian terug van zijn werk, dan gaan we naar owosso city!

25 uur

Een goeiemorgen. Of zeg ik al beter middag voor jullie :-)?

We zijn dus die ochtend vertrokken naar Amsterdam. Het was een cityhopper van KLM, een redelijk klein vliegtuigje die meer rammelde dan je maar kan voorstellen.
In Schiphol hebben we dan 4uur moeten wachten op het volgende vliegtuig, maar het viel heel goed mee. We vonden een afgelegen stukje luchthaven, die er eerder uitzag als een loungebar dan een wachtruimte. Er waren gemakkelijke platte leren zetels, ligzetels en kleine bijzettafeltjes, en dat alles weg van alle drukte.

 Chillen @ Amsterdam
We gingen er ook even alle winkeltjes bekijken, er was een prachtige gagdetwinkel.

Het vervolg van onze reis legden we af met een vrij groot vliegtuig van nwa. Het was een nieuw toestel van 2005. Het had alles wat het moest hebben, mooi interieur, comfortabel, een soort persoonlijke minicomputer voor je.
Met die computer konden we alle gegevens van het vliegtuig volgen, maar ook naar honderden mooie liedjes luisteren, games spelen tegen andere mensen op het vliegtuig (lang leve de gokvragen in Trivial Pursuit), een waslijst films bezien,… we hadden niet te klagen.

In Detroit hebben we een hele resem veiligheidscontroles moeten maken. Er moest van elk van ons onze wijsvingers ingescand worden en een foto gemaakt worden. Lucas en Marieke zaten hun ziek te lachen. Het scheelde niet veel of Lucas stond met zijn ogen scheel op die foto. (ik vraag me af wat de agent dan zou gedaan hebben)

Tegen onze aankomst daar waren we toch al ferm moe hoor. Vervolgens moesten we dus weer 4 uur wachten. En nog een uur of 2 erbij want ons vliegtuig kwam niet direct opdagen.

Detroit luchthaven

Uiteindelijk kwamen we om 2.00 uur am locale tijd aan. om 8 uur onze tijd dus. Onze reis van 25 uur zit erop.

Nu is het ongeveer 10 uur ’s morgens. Marieke en ik hebben een broodje pindakaas en cornflakes gegeten, Lucas slaapt nog.
Vandaag is het zo’n hersteldag, want die reis en dat tijdsverschil knagen toch wel wat aan je.

En nu het huis hier verkennen :-)!