Wat een week

drukke kalenderWat een week, wat een week. Deze week hebben we België Vlaanderen afgedweild en sociaal gedaan. 2 keer LPG getankt in 5 werkdagen, het is wel goed geweest. Tijd om te ontspannen dit weekend! Hoewel het ontspannend is om al die mensen terug te zien, blijft het verplaatsen toch elke keer een rush. Vroeg vertrekken om laat terug te keren, dat is zowat onze levensstijl geweest deze week.

Ons weekschema.

Zion National Park – dag 16 en 17

Zion National Park was het laatste natuurpark dat we bezochten. We zouden hier 2 dagen blijven. South Campground werd onze camping. In Zion is er niets te verkrijgen, dus moesten we een twintigtal mijl rijden naar een stad waar we inkopen gingen doen voor 2 dagen.

In de namiddag namen we de shuttle die ons bij de eerste trail bracht, de Riverside Walk. Zoals de naam het al zegt, liepen we 45 minuten langs een rivier. Op een bepaald punt liep de weg dood en daar startte een tweede trail, de Narrows. Al badend door het rivierwater gingen we voort. En hoe verder we gingen, hoe minder volk we tegenkwamen, maar ook hoe mooier het werd. Het water kwam op bepaalde plaatsen tot aan ons middel en de keien in de rivier bemoeilijkten het stappen, maar dankzij het spectaculaire decor (de rotswanden versmalden naarmate we verder ploeterden) hadden we een zeer mooie wandeling!

door de rivier

holte

indrukwekkend

river

’s Avonds legden we een pizza op de BBQ en gingen we vroeg slapen voor de trail van de volgende dag. Hier een foto van onze camping.

camping

Dag 17 begon in de duisternis. Naar deze dag hadden we lang uitgekeken! Vandaag zouden we Angels Landing doen, een zeer gevaarlijke trail waar in het verleden al doden waren gevallen. Via kabels in de rotsen leidt de wandeling naar boven en op verschillende stukken is het pad zeer smal en ligt aan beide kanten een serieuze afgrond. We waren dus gewaarschuwd!

Angels Landing is vooral ’s ochtends aan te raden: er zijn weinig mensen en met de opkomende zon heerst er een speciale sfeer:

opkomende zon

Na een uurtje te hebben geklommen, konden we beginnen aan het zo gevreesde stuk. Ook al was het uitzicht ronduit indrukwekkend, we hadden de moeilijkheid van de trail erger ingeschat. Maar een gewaarschuwd man… enfin, jullie kunnen zelf aanvullen!

op weg

onderweg

Boven aan de top – het was toen rond 8u30 – kwam dan eindelijk de ultieme beloning: we voelde de wind door onze haren spelen en we hadden een magistraal uitzicht over de Canyon. Angels Landing was voor ons allen de mooiste trail die we hadden gemaakt en we poseerden dan ook met een serieuze smile op ons gezicht voor de foto (gemaakt door de enige persoon die ons die dag was voorgegaan):

CIMG3701

alleenstaande rots

Tegen 10h30 bereikten we weer de grond. Het begon al serieus warm te worden en we lachten in ons vuistje toen we mensen in dikke drommen naar boven zagen klauteren. Gelukkig waren we vroeg begonnen!

Terwijl Pieter, Marieke en Lucas in het dorp iets gingen drinken om zich te verfrissen, was Simon nog niet uitgewandeld. Na de Weeping Rock (een korte wandeling met als eindpunt een kleine waterval) deed hij nog de Hidden Canyon Trail, die als het kleine broertje van Angels Landing beschouwd kon worden.

Terug op de camping wilden we nog een dam bouwen in de Virgin River, de rivier waar we door gewaad hadden tijdens The Narrows en die als bij toeval langs onze camping stroomde. We voelden het kind weer even in ons opkomen…

dam

De mooie – maar ook zware – dag werd afgesloten met een cinemabezoek! Niet in het park zelf natuurlijk, maar in Hurricane, een stad op een halfuur rijden van het park. We kozen voor een luchtige en grappige animatiefilm, G-Force, waarin enkele hamsters de wereld moesten redden van het onheil. Net wat we nodig hadden!

(Posted by Simon)

Zwarte Pieter

Het werd 6 december, de sint komt rond die periode bij alle scholen op bezoek. Zo ook in de school van Marieke. Het thema was Sinta Morgana, waar de kindjes alle soorten opdrachten geknutseld hebben om een 5 sintensterren-school te worden. U raadt het al: ze haalden de volle vijf op vijf. :-)

Die middag hadden we geen les bij ons op school, en aangezien er nog een paar pieten nodig waren… Zie hier hoe zwarte piet(er) met zijn 2 vriendenpieten aanwezig waren:

zwartepiet

Ik vond het eigenlijk nog een leuke ervaring, vooral het bonzen op de deur en snoep werpen vond ik heel grappig, omdat iedereen dan verschiet. Ik was de Paarse, Simon de gouden en Stuart de groene. Meer foto’s en info zijn op de schoolsite van Mikado terug te vinden.

Kladblog : werken in uitvoering

Momenteel doet kladblog een beetje raar, maar dat is normaal. Wordt namelijk overgezet naar een andere server. En veranderd van blogsoftware van Nucleus:cms naar WordPress.

Mijn eerste blog was via WordPress en was er toen niet tevreden van maar tijden -en software- veranderen. Kladblog v2 wordt volledig gemigreerd naar WordPress.

@ PieterC: Alvast hartelijk dank voor je inspanningen maat!

buddha

Klaar.

Alles is gepakt, nu iets gaan drinken (waarmee ik weeral iets van mijn vorige lijstje kan schrappen).
Wat is niet gedaan van mijn lijstje: mijn laptop binnenbrengen. Ik heb er eigelijk gewoon geen zin in. Hij moet binnen omdat de spatiebalk niet meer zo goed functioneert, maar al bij al lukt het me wel met zo’n extern-super-de-luxe-logitech-toetsenbord-bakje, dus ik zie niet in waarom ik het nu zou binnenbrengen. Ik neem hem mee naar Amerika, zo kan ik in het vliegtuig met Lucas naar alle Godfather films kijken. En in de terugweg naar nog wat andere. Lang leve de stopcontacten in de luchthavens!

Mijn vluchtenschema voor morgen:

* Vertrek om 7 uur ongeveer bij ons thuis met de auto
* Vliegtuig in Zaventem om kwart voor elf.
* Na drie kwart, een uurtje komen we aan op Schiphol, Amsterdam.
* Vier uur (vier!) later pas nemen we onze grote vlucht richting the states.
* In Detroit komen we aan 8 uurtjes later.
* Weer vier uur wachten vertrek naar Flint.
* En na drie kwartiertjes, een uur komen we aan. Hopelijk vergeet Ian dan niet om achter ons te komen. :-)

Eigelijk komen we dus aan om ergens rond vijf uur ’s morgens onze tijd. Het zal me het dagje wel zijn.

Tot de volgende!