Een hoopje ellende. De man vertelt over een verleden. Een glorierijk verleden waarvan zijn winkel kan getuigen. “Vroeger was het nog een kunst. Nu kan iedereen het”. De gewrongen blik zegt genoeg. Hij is de passie voor het vak verloren.
In een glazen kast de overblijfselen van een analoog tijdperk, dat voor altijd verleden tijd is. Ook hij moest verder. Hij neemt zijn foto en vrijwel direct komt het in viervoud zoemend uit een grijs toestelletje.
Maandag zijn Marieke en ik naar Amsterdam geweest. Met een B-dagtrip konden voor ongeveer 40 euro naar Amsterdam en terug. In de prijs zat inbegrepen:
We kwamen aan om ongeveer kwart voor tien. Omdat we het te vroeg vonden om een boottochtje te maken gingen we maar het historische stadsgedeelte binnen. Na wat kuieren kwamen we op Dam, het plein voor Madame Tussauds. Ik had van Madame Tussauds niet zoveel verwacht, ik dacht dat het een uitgemelkt messionarispostje was van madame Tussauds in Londen. Het was echter prachtig. De vele wassen beelden leken 1 voor 1 levensecht. Na de middag besloten we om de rondvaart te doen. Na de rondvaart (die langs heel wat mooie historische panden passeerde), stapten we de winkelstraatjes in.
Groot was mijn verbazing toen ik zag dat casino’s, erotische shops, coffeeshops,… zomaar tussen de gewone winkeltjes lagen. Bijgevolg hangt er een constante geur van marihuana en zie je constant dingen die je niet altijd wenst te zien. Dit is beslist niet de plaats om met kinderen aan de hand te lopen… Dankzij Tim vonden we toch nog wat leuke winkeltjes, oa. een winkel vol met oosterse spulletjes.
Toen we het beu waren, sprongen we terug op de trein. Het is beslist een aanrader om er even tussenuit te glippen.
Dit weekend gingen we met de hele familie naar St. Omer en omstreken ter gelegenheid van het 50-jarige huwelijk van de opa en oma. Ik ben niet echt zo’n familiefeest type, maar al bij al viel dit weekend echt goed mee.
We hadden een huisje in Pihem nabij St. Omer gehuurd, groot genoeg om met 22 te overnachten. Zaterdag hebben we St. Omer bezocht en wat gezelschap spelletjes gespeeld. Voor de geïnteresseerden, “Het spel der spelen” is een wreed plezant spel.
Zaterdag waren er wat problemen omdat Simon (oudere broer) platgereden was rond de streek van Menen. Marieke en mijn vader zijn ze uiteindelijk gaan oppikken.
Zondag La Coupole bezocht. Daar was ik van onder de indruk. Spijtig dat de familie mee was, anders kon ik gerust een paar uur lang de betonnen gangen fotograferen. Een dezer plaats ik ook wat fotootjes online.
En als goeie afsluiter van het weekend gingen Marieke en ik naar Citadel Zuid, een lekker restaurantje met Mexicaans-Spaanse specialiteiten.
Genoeg voor vandaag :-)
Hier heb je een gelukkig iemand. Sinds vrijdag ben ik de gelukkige eigenaar van een Macbook Pro. Dit beestje lag al een tijdje bij mij thuis te wachten, maar wegens het op-kot-zitten werd dit uitgesteld.
Het werd tijd dat ik weer een computer had, ik heb mijn vorige aan Simon (mijn oudere broer) doorgegeven ondertussen al een maand of 2 geleden.
Bij het openen van de doos voelde ik me als een kind dat zijn cadeautje van de sint mocht opmaken. En wat voor een cadeautje, dit is er eentje die jaren kan meegaan.
De configuratie:
Met nog heel wat andere leuke dingetjes en toeters en bellen en upgrademogelijkheden mag hij er wezen. Nu nog osX wat gewoon worden (Windows enkel nog in Parallels voor de echt onmisbare programma’s). Firefox, vlc, MS office e.d. zijn al geïnstalleerd, nu nog Adobe pakketje.
We zijn vanaf woensdag tot vrijdag naar Chicago gereisd. Ik weet niet echt hoe ik dit alles moet beschrijven, het was ongelooflijk. Misschien lukt het beter met enkele beelden :-) .
We gingen ‘s morgens vroeg naar East Lansing, waar onze trein zou vertrekken. Het was al zover, de trein kwam pas een uur later aan dan gepland. Eerst zoefden er enkele goederentreinen voor onze neus. Letterlijk huizenhoog. Als je weet dat op de foto hierboven de lantaarnpaal aan de linkerkant even groot is als bij ons…
We kwamen uiteindelijk aan met 2 en een half uur vertraging. Het is duidelijk dat het openbaar vervoer nog niet op punt staat hier.
Dit is een van de eerste beelden die we zagen eens we het station uitkwamen. Het is een overweldigend beeld van vele vele flatgebouwen, hoger dan om het even wat voor gebouwen we in belgie hebben.
Dezelfde avond nog bezochten we Sears tower, de hoogste toren van Noord-Amerika. Ze vroegen vrij veel geld om een toren te beklimmen, maar Chicago is geen goedkope stad en het bleek uiteindelijk toch zijn geld waard.
 Sears Tower
Chicago by night
Na Sears tower was het al donker en gingen we naar onze youth hostel. Marieke sliep in een meisjeskamer met nog 3 of 4 andere meisjes, Lucas en ik sliepen in een jongenskamer van 8, volledig volzet.
De volgende dag gingen we verder met het verkennen van de stad. We passeerden langs het Millennium Park.
Dit park is recentelijk toegevoegd aan een van de mooie plaatsjes hier in Chicago (zoals de naam al vermoedde zeker?)
Er is een soort openlucht concerthal, gebouwd om de muziek te laten weerkaatsen tot het achterste van de zaal. Vandaar de speciale ‘Samourai’ vorm van het gebouw.
Â
Het ligt midden in de stad, maar is toch 1 grote brok natuur. Er liggen enkele pareltjes van architectuur/design. De brug die erdoor loopt, maar ook het volgende:
Â
Dit is de onderkant vant wat de mensen hier ‘the bean’ noemen. Het heeft een andere naam hoor, naar de investeerders van het project. Iets van ‘ABT Place’ of zo…
Geef toe, het heeft toch iets, de reflectie van de stad in zo’n reuze chroom boontje.
Ook is er deze prachtige openlucht fontein/afkoelplaats. Kinderen spelen erin, het water op de grond ligt maar enkele centimeters diep. Het zijn 2 grote schermen met gezichten die naar elkaar kijken. Na een tijdje doen ze hun mond open en spuit er een ferme waterstroom uit.
Zoals je op die foto hierboven al kan zien, het was een donkere bewolkte dag.
Â
Het was zelfs zo dat door de mist je niet eens de top van de gebouwen kon zien.
Dit is nog een speciale: Het is een gevangenis. Als je goed keek zag je bovenaan een soort binnenplaats waar de gevangenen naar buiten konden kijken. Het gebouw had maar kleine ruitjes en er lag een net bovenop de binnenplaats.
Â
Onze volgende stopplaats was Buckingham fountain, een enorme fontein, in een nog een ander park.
We hebben die dag echt veel gedaan. Zo gingen we ook naar Navy Pier. Een grote pier waar nu een soort Mac Donalds pretpark opstaat. 5 dollar per attractie, maar waarschijnlijk wel leuk voor de allerkleinsten onder ons.
De dag ging snel, en de laatste dag bezochten we gewoon heel wat winkels, in ‘the magnificent mile’, een straat met allemaal winkels.
Er was een lego-store:
Lucas kocht trouwens een Ipod Video 30Gb in de Apple store. Hij blijft toch een grote twijfelaar hoor, het duurde wel 2 uur vooraleer hij de beslissing gemaakt had.
Ook was er een winkel, die alles van poppen verkocht. ‘The american girl’ store. Het liep er vol met meisjes die een pop vasthielden die exact op het meisje zelf leken. Er was zelfs een poppenkapsalon (20 dollar voor een wasbeurt!) :
Hierna volgde nog een lange treinrit huiswaarts, met alweer vertraging. Ik hoop dat jullie wat genoten hebben van de foto’s, ‘t was veel werk om alles up te loaden met zo’n smallband gedoe.
Â