Elke vrijdagavond haasten we ons naar huis voor mijn minivoetbal. Afgelopen vrijdag was dit niet anders. Toen ik bij de plek aankwam waar de auto geparkeerd was, overviel me een grote angst. De auto stond er niet meer. Blijkbaar was het marktdag en werd de auto weggetakeld. Dan maar naar het politiekantoor in Borgerhout… De man achter het loket verdient een pluim, zo’n vriendelijke man. Hij vond het smerig wat zijn collega’s hadden gedaan, want dit was niet de gewoonte. Normaal gezien kijken ze als de auto een parkeerkaart heeft (check!) en komen ze de bewoner waarschuwen.
Een klacht hiertegen kan ik niet indienen, want ik mocht er niet staan. Toch vind ik het niet kunnen, de aanduiding van het parkingverbod staat enkel in het begin en eind van de straat. Ik parkeerde me in het midden en had de borden niet opgemerkt. Bovendien woon ik om de hoek en was ik thuis op het moment van takelen.
Dit was jammer genoeg nog maar het begin van het verhaal. Ik moest een papier van vrijgave halen in een ander (!) politiestation in Antwerpen Noord. “Bent u met de auto, meneer?” vroeg de man in het blauw. “Aangezien u mijn auto weggesleept heeft niet.” antwoordde ik. Ik begon langzaam genoeg te krijgen van dit circus. In Antwerpen Noord kreeg ik te horen dat de auto in Hoboken stond. Hoboken? Hoboken! Dat is 10km terug in de richting van Borgerhout (en het politiestation van daarstraks)!
“Rijdt daar een bus naar toe?” vroeg ik. “Neen, u gaat best met de auto…” zei de man in het blauw. Vanaf dit punt begon het op pesten te lijken. Blijkbaar was Depannage 2000 de place to be. Ik vlamde met mijn fiets door Antwerpen stad en een halfuurtje later kon ik vertrekken vanuit het depot van Depannage 2000 te Hoboken. Momenteel staat mijn fiets daar nog. Hopelijk ben ik die niet gepikt. En als ze hem takelen mogen ze hem houden, 230 EUR is mijn fiets niet waard. Want 230 EUR is blijkbaar de prijs van dit voorval. De politie heeft mijn kerstcadeautje al gehad dit jaar.
