We zijn getrouwd, voor echt nu. De wettelijke trouw was al 2 weken achter de rug, maar nu ook de kerkelijke trouw voorbij is, is het compleet. Ondertussen zijn we al een weekje en een paar dagen getrouwd (de trouw was op 17 juli, mijn verjaardag). De afgelopen dagen zijn we zo druk aan het klussen geweest in het huisje in Antwerpen dat er geen blogpost tussen kon.
Gelukkig vertrekkend in de MGB
De trouwdag verliep exact zoals we het gepland hadden. Een beetje uitslapen, en in de voormiddag ons allemaal klaarmaken. In de namiddag begon om 14h de kerkelijke trouw in de Sint-Godelieveparochie te Roeselare. De MGB was onze trouwauto. We hadden er tot de dag voordien aan gewerkt, hij had ons zweet, bloed én tranen gekost. Het gevoel was dan ook HEER-LIJK om rond te rijden met de auto. Helaas hoorde ik de motor sputteren na 10km en 2 bruggen later. Het beestje had het terug begeven. De motor was versmoord. Er was teveel aanvoer van benzine waardoor de motor verdronk in zijn eigen sopje 
. Helaas pindakaas, de kerk was nog 1 km verder. We zijn dus ruim op tijd te voet aangekomen. En dat vonden we niet eens zo erg, want we hadden gedaan wat we wilden, rondrijden in de auto die al een jaar stil stond.
Gelukkige aankomst, zonder MGB.
De viering was erg leuk en persoonlijk (thank God dat we dat VT4 gedoe niet aanvaard hebben). De diaken Geert en grootnonkel Sif (Jozef) bleken een ideale combinatie. Na de viering werden we bedolven onder rozenblaadjes en mochten we een koppeltje duifjes lossen. Later die dag werd ook onze keuze van feestzaal bevestigd. De oude Rodenbachbrouwerij was exact zoals we het ons konden wensen. Het eten was lekker, de muziek ‘s avonds was fenomenaal met Smash Dance, een 10 koppige live band.
Openingsdans (Magie, Philippe Robrecht)
Wat ze zeggen klopt: het is een dag waar zoveel voorbereiding in kruipt, maar die in een wip voorbij is. We hebben van elk moment genoten. De mensen die aanwezig waren, de setting en de gebeurtenis maakten het tot een wondermooie gebeurtenis. Nu is het wachten op de foto’s van de fotograaf. Als je zelf nog een foto hebt mag je ze altijd doorsturen naar het voor u welgekende mailadres.
In afwachting van de kerkelijke trouw op 17 juli zijn we vandaag getrouwd voor de wet. We kozen ervoor om dat een ruime tijd op voorhand te doen omdat we gedomicilieerd zijn in Borgerhout en dus ook hier moeten trouwen.
Het prachtige districtshuis in Borgerhout
We dachten beiden dat het om een snelle krabbel ging, en wat formaliteiten vervullen… Toch waren we mis. Na de ontvangst op het prachtige districtshuis van Borgerhout werden we allen naar de trouwzaal geleid. Ook de eerste en tweede graad van Marieke’s school waren erbij. Het was nog even wachten op de ambtenaars van dienst, maar die kwamen gelukkig vrij snel. Het was erg warm en dat kwam niet alleen van de spanning.
Marieke wachtend op mijn jawoord
Na het voorlezen van de nodige wetteksten en een mooi gedicht gaven we elkaar het jawoord. Nog even wat administratieve papiertjes tekenen, cadeau in ontvangst nemen en poseren voor de foto,… en het zat erop. Het duurde iets langer dan verwacht, maar het was ook leuker/mooier dan verwacht.
Erehaag van schoolkinderen
Bij het buitenkomen werden we verrast door de kinderen en collega’s van Mikado. Naast een paar handenvol rijst kregen we nog bloemen en mooi geknutselde cadeau’s. Nadien gingen we met zijn allen naar Marieke’s school om de kinderen te trakteren op een ijsje (Ken, Simon en Katleen waren de ijsjesscheppers van dienst, waarvoor dank!) . We sloten af met een etentje met de dichte familie.
De lustige ijsjesscheppers
Groepsfoto van de familie
Het was echt een fijne dag. Bedankt aan iedereen die er was/aan bij heeft gedragen.
… want ik zit in de laatste eindsprint naar het afstuderen. Ik heb het hele 2e semester maximum 2h les per week gehad, maar des te meer werk aan mijn eindwerk. Nu zit ik op een maand van het einde, de rush om het eindwerk af te werken is begonnen. Nog eventjes doorbijten, nog eventjes mezelf motiveren om dit af te werken (met de zomer als beloning).
Daarnaast spelen we met Puskas de play-offs in het minivoetbal om over te gaan naar 2e nationale. Ook de MGB vraagt nog wat werk als ik hem af wil hebben tegen de trouw. Dingen genoeg dus, ik ben vrij van verveling de komende maanden.
Er is een medewerkster bij VT4 die ons wel heel graag in een nieuw programma wil zien. Het programma heet “Ik trouw”. Naast de vele telefoontjes ontving Marieke ook volgend mailtje:
Hieronder vind je al wat meer informatie. Als je het besproken hebt met je vriend, dan bel ik over enkele dagen terug.
Dan kan ik al je vragen beantwoorden en alle uitleg geven die je nog wil.
Proficiat dat jullie dit jaar in het huwelijksbootje stappen!
VT4 nodigt je daarom uit om je kandidaat te stellen voor een gloednieuw TV-programma.
Onze zender zoekt namelijk toekomstige trouwers die hun huwelijk gepland hebben tussen april en november 2010.
Elke week schenkt VT4 een geweldige huwelijksreis aan een van de drie deelnemende koppels.
Het programma is gebaseerd op het programma “Komen eten”, waar mensen bij elkaar thuis komen eten en elkaars kookkunsten beoordelen. “Ik trouw” is in principe hetzelfde, maar deze keer gaan koppels naar elkaars trouw kijken om er hun mening over te spuien. Degene met de meeste punten krijgt een huwelijksreis van 5000 EUR.
Gelukkig deelt Marieke met mij de mening dat een huwelijk iets persoonlijks is en een intiem gebeuren moet worden, zonder dat gans Vlaanderen mee zit te kijken. Bovendien kijken we nooit VT4. Na 3 telefoontjes is het ondertussen wel duidelijk dat we er niet aan meedoen. Mensen die wel geïnteresseerd zijn in een paar minutes of fame sturen maar een mailtje naar iktrouw@vt4.be.
Elke vrijdagavond haasten we ons naar huis voor mijn minivoetbal. Afgelopen vrijdag was dit niet anders. Toen ik bij de plek aankwam waar de auto geparkeerd was, overviel me een grote angst. De auto stond er niet meer. Blijkbaar was het marktdag en werd de auto weggetakeld. Dan maar naar het politiekantoor in Borgerhout… De man achter het loket verdient een pluim, zo’n vriendelijke man. Hij vond het smerig wat zijn collega’s hadden gedaan, want dit was niet de gewoonte. Normaal gezien kijken ze als de auto een parkeerkaart heeft (check!) en komen ze de bewoner waarschuwen.
Een klacht hiertegen kan ik niet indienen, want ik mocht er niet staan. Toch vind ik het niet kunnen, de aanduiding van het parkingverbod staat enkel in het begin en eind van de straat. Ik parkeerde me in het midden en had de borden niet opgemerkt. Bovendien woon ik om de hoek en was ik thuis op het moment van takelen.
Dit was jammer genoeg nog maar het begin van het verhaal. Ik moest een papier van vrijgave halen in een ander (!) politiestation in Antwerpen Noord. “Bent u met de auto, meneer?” vroeg de man in het blauw. “Aangezien u mijn auto weggesleept heeft niet.” antwoordde ik. Ik begon langzaam genoeg te krijgen van dit circus. In Antwerpen Noord kreeg ik te horen dat de auto in Hoboken stond. Hoboken? Hoboken! Dat is 10km terug in de richting van Borgerhout (en het politiestation van daarstraks)!
“Rijdt daar een bus naar toe?” vroeg ik. “Neen, u gaat best met de auto…” zei de man in het blauw. Vanaf dit punt begon het op pesten te lijken. Blijkbaar was Depannage 2000 de place to be. Ik vlamde met mijn fiets door Antwerpen stad en een halfuurtje later kon ik vertrekken vanuit het depot van Depannage 2000 te Hoboken. Momenteel staat mijn fiets daar nog. Hopelijk ben ik die niet gepikt. En als ze hem takelen mogen ze hem houden, 230 EUR is mijn fiets niet waard. Want 230 EUR is blijkbaar de prijs van dit voorval. De politie heeft mijn kerstcadeautje al gehad dit jaar.
Recente reacties