Omdat ik nogal wat vragen krijg hoe je een auto importeert uit Engeland maak ik deze post. Hopelijk kan dit heel wat mensen helpen die hetzelfde van plan zijn als wij met de MGB. Let op: het verhaal klopt ENKEL voor auto’s die meer dan 6000km gereden hebben en al langer dan 6 maanden ingeschreven zijn in de UK.
Archief voor de 'auto' Categorie
Deze post is de 3e in de MGB reeks. Vorige keer werd het interieur eruit gesloopt, en kaal gemaakt.
Onlangs kwam mijn Nederlandse vriend Rik langs om de vloer van de MG B te lassen die rot was. Ik had zoveel mogelijk zelf al weggenomen, maar uit onwetendheid durfde ik niet meer materiaal wegnemen dan nodig. Gelukkig had al heel wat ervaring met zijn geitje (in NL noemen ze dit trouwens een eend!). Dit was hoe ik het voor Rik geprepareerd had:
Elke vrijdagavond haasten we ons naar huis voor mijn minivoetbal. Afgelopen vrijdag was dit niet anders. Toen ik bij de plek aankwam waar de auto geparkeerd was, overviel me een grote angst. De auto stond er niet meer. Blijkbaar was het marktdag en werd de auto weggetakeld. Dan maar naar het politiekantoor in Borgerhout… De man achter het loket verdient een pluim, zo’n vriendelijke man. Hij vond het smerig wat zijn collega’s hadden gedaan, want dit was niet de gewoonte. Normaal gezien kijken ze als de auto een parkeerkaart heeft (check!) en komen ze de bewoner waarschuwen.
Een klacht hiertegen kan ik niet indienen, want ik mocht er niet staan. Toch vind ik het niet kunnen, de aanduiding van het parkingverbod staat enkel in het begin en eind van de straat. Ik parkeerde me in het midden en had de borden niet opgemerkt. Bovendien woon ik om de hoek en was ik thuis op het moment van takelen.
Dit was jammer genoeg nog maar het begin van het verhaal. Ik moest een papier van vrijgave halen in een ander (!) politiestation in Antwerpen Noord. “Bent u met de auto, meneer?” vroeg de man in het blauw. “Aangezien u mijn auto weggesleept heeft niet.” antwoordde ik. Ik begon langzaam genoeg te krijgen van dit circus. In Antwerpen Noord kreeg ik te horen dat de auto in Hoboken stond. Hoboken? Hoboken! Dat is 10km terug in de richting van Borgerhout (en het politiestation van daarstraks)!
“Rijdt daar een bus naar toe?” vroeg ik. “Neen, u gaat best met de auto…” zei de man in het blauw. Vanaf dit punt begon het op pesten te lijken. Blijkbaar was Depannage 2000 de place to be. Ik vlamde met mijn fiets door Antwerpen stad en een halfuurtje later kon ik vertrekken vanuit het depot van Depannage 2000 te Hoboken. Momenteel staat mijn fiets daar nog. Hopelijk ben ik die niet gepikt. En als ze hem takelen mogen ze hem houden, 230 EUR is mijn fiets niet waard. Want 230 EUR is blijkbaar de prijs van dit voorval. De politie heeft mijn kerstcadeautje al gehad dit jaar.
Omdat er veel mensen vragen hoever we nu staan met de MG krijgen jullie een fotoverslag voorgeschoteld. Toen we de auto kochten hadden we de bedoeling de MGB volledig terug in goede staat te plaatsen. We begonnen met het interieur, aangezien dat iets is waar je snel aankan. Een weekje na het kopen hebben we het volledige interieur (met uitzondering van het dashboard) eruit gesloopt.
Het interieur was wel best mooi, maar we wisten dat we naar de vloeren wat verzorging nodig hadden (last van roest), en het tapijt rond de middenconsole was ook niet alles. Dit was het interieur:
Sinds april schuimde ik alle mogelijke websites af die met oldtimers te maken hadden. Mijn oog viel op een MGB. Kennissen rijden rond met een MGA, die ik fantastisch mooi vind. De opvolger van de MGA werd de MGB, en die is op zijn minst even leuk (en wat goedkoper).
Ik ging op zoek en vond heel wat leuke auto’s. Helaas waren ze allemaal wat te prijzig en rechtsgestuurd. Na wat rondkijken in de uithoeken van het internet vond ik dat de importprocedure voor oldtimers in Engeland (MG was een Engels automerk) vrij eenvoudig was. Ik schuimde Engelse oldtimersites af en vond uiteindelijk een auto voor een aanvaardbare prijs.
Na wat heen en weer gemail zijn we overeengekomen en gisteren (zaterdag) zijn we vertrokken om kwart voor 4 om het autootje te halen. Aan het stuur zat Rik met ik als zijn navigatieman. Achterin zaten Marieke, Lucas en Remco. Na een halve dag rijden (via de Eurotunnel) kwamen we net voor de middag aan in het landelijke Boston te Lincolnshire, ongeveer 2 uur rijden ten noorden van Londen.
Na een testritje en wat onderhandelen werd de koop besloten en vertrokken we terug naar België. Bij deze nog wat foto’s:
Vlnr: Marieke, Rik, Lucas, Pieter en Remco.
En dit is de auto (°1967, tartan red):
Wordt zeker vervolgd!
Recente reacties