Bryce Canyon National Park – dag 15

De dag begon niet zo goed toen Lucas ontdekte dat hij zijn portefeuille had laten liggen in het laatste hotel waar we verbleven. Bijkomend probleem was dat we al enkele uren hadden gereden en niet zomaar terug konden keren. We belden dus ‘s middags het hotel op en gelukkig lag de portefeuille klaar. Enkele dagen later zouden we opnieuw langs Saint George passeren, zodat het dus geen al te grote ramp was. Eind goed al goed!

In de auto kregen we al een idee van hoe Bryce Canyon eruit zou zien. ‘s Middags aten we in een restaurantje in het park waar ze speciale pie als dessert serveerden. We probeerden de cherry pie en smaakten dat het goed was.

op weg naar Bryce

Bij aankomst in ons motel (dit keer geen camping) bleek er een overboeking te zijn gebeurd. Toen we te horen kregen dat we een upgrade zouden krijgen naar een Best Western Hotel (voor dezelfde prijs!) kropen we voor even in de huid van een Lottowinnaar. Jippie!

upgrade

We installeerden ons en trokken er op uit. Aangezien we hier maar 1 namiddag (+ avond) zouden verblijven, hadden we nog veel te doen. Maar Bryce Canyon bleek helemaal niet zo groot te zijn als we dachten. Integendeel, 1 lange baan en we hadden het eigenlijk allemaal gezien. Toch was het zeker niet minder impressionant. Elk natuurpark in de VS heeft zijn eigen kenmerken en daarom is het voor ons ook bijzonder moeilijk te zeggen welk natuurpark we het mooist vinden. Bryce Canyon heeft typische oranje torentjes die doen denken aan een grot, maar dan in open lucht. Er stak plots een hevige wind op, wat volgende (grappige) foto opleverde…

wind

panorama

nog altijd uitzicht

pie en mrie

brugje

torentjes

3 broers

uitzicht

In Yosemite Park hadden we dan wel geen beren gezien, hier zaten herten. Véél herten! En af en toe moest er eentje de weg oversteken.

hert

‘s Avonds hadden we de keuze tussen een uitgebreid diner met live muziekband voor zo’n 26$ per persoon of een rodeo voor 10$ per persoon. We kozen voor de rodeo, omdat dat toch iets typisch Amerikaans was. Hoewel het spektakel slechts 45 minuten duurde, voelden we ons toch even echte cowboys (en cowgirl)!

rodeo vlag

De rodeo begon zoals steeds met het Amerikaanse volkslied!

rodeo

Een waaghals op een dolgedraaide stier

(Posted by Simon)

Wedstrijdje

Zo tussenin alle postjes en foto’s die elkaar opvolgen over onze Amerika reis ben ik eens benieuwd wie dit allemaal volgt.

Bij deze lanceren we dus een wedstrijdje: laat een berichtje achter onderaan, en van alle comments zal een onschuldige kinderhand (Lucas :p) er volledig willekeurig eentje uitnemen. De winnaar krijgt van ons een souveniertje mee. :)

Het is dus niet veel werk, gewoon even je naam, mailadres en een tekstje invullen. Mocht je niet weten welk tekstje je moet invullen mag je altijd vermelden wat je het mooiste vond tot nog toe. Iedereen is welkom!

Lake Powell en Glen Canyon Dam – dag 14

Een nieuwe dag, maar met dit keer iets minder op het programma. We checkten pas laat uit om Lake Powell te verkennen. Dit kunstmatig meer is het 2e grootste van Amerika na Lake Mead, dat ook op onze reisroute ligt. De breedte van dit meer is maar liefst 300km!

Veel wisten we eigenlijk niet over het meer, maar we hadden gehoord dat erop kon gekayakt worden, dus gingen we op zoek. Even later kwamen langs de dam die dit meer veroorzaakt: de Glen Canyon Dam. In het informatiepunt ernaast besloten we dan ook graag om deze grote betonnen muur te bezoeken.

glen canyon dam bij lake powell

In de verte zagen we plots de dam recht voor ons.

glen canyon dam

Hoe dichter we kwamen, hoe impressionanter. Voor deze constructie zou evenveel beton gebruikt zijn als voor een autostrade van Phoenix naar Chicago (bijna 3000 km).

Turbine glen canyon dam

Eens we op de dam konden na de veiligheidsprocedures mochten we deze antieke Belgische turbine beschouwen.

lucas en simon op glen canyon dam

De afgrond was best wel diep.

bezoek in de dam

Na het afdalen van de liften zaten we plots in een frisse, steriele betonnen omgeving in het hartje van de dam, met rondom ons 30 meter beton.

gras onderaan glen cayon

Beneden aan de dam groeide gras! Die hadden ze daar geplant om het vuile slib er properder te laten uitzien.

Na het bezoek aan de dam besloten we terug verder te rijden, door een lichte fout in onze planning hadden we een hotel in Saint George geboekt in plaats van dichter bij Bryce en Zion national park. Het rijden viel goed mee (ondertussen hebben we gekaart, mastermind gespeeld, muziek meegezongen,…).

Monument Valley – dag 13

Vaarwel Grand Canyon! Zoals zo vaak deze reis moesten we alweer afscheid nemen. Maar het is net de verscheidenheid die alles zo leuk maakt! Marieke had een zware dag voor de boeg in de auto. Naar de volgende plaats was het immers een paar uur rijden: Monument Valley. We doorkruisten de hele staat Arizona en ‘s middags kwamen we aan bij Monument Valley, vlak bij de grens met Utah. Het gebied ligt in het reservaat van de Navajo-indianen en dus konden we niet gebruikmaken van onze “parkenpas” om federale natuurparken binnen te raken. De entrance fee was het bezoek vollédig waard!

SNC16178

We hadden deze reis al mooie dingen gezien, maar dit keer mochten we gerust het blik met superlatieven openen. Een indrukwekkend decor dat dienst had gedaan voor talrijke films over The Far West lag voor ons. Het was een uitgestrekt landschap met rode kleuren (door de aanwezigheid van ijzeroxide). Door erosie van de Rocky Mountains had zich hier miljoenen jaren geleden materiaal afgezet waardoor een plateau was gevormd. Op hun beurt had erosie die materialen weer afgebroken, maar de hardere gesteenten hadden overleefd. Op geruime afstand van elkaar vind je vandaag een soort pijlers die uit de grond schieten. Heel bizar, maar dat maakt Monument Valley nu net zo speciaal.

CIMG3385

CIMG3409

CIMG3413

CIMG3381

Tijdens het bezoek konden we via een stoffige en zeer auto-onvriendelijke weg langs enkele van deze mastodonten rijden. We waren onder de indruk! En enkelen hadden een leuke naam gekregen…

CIMG3385The Camel Butte

CIMG3397The Big Chair

CIMG3448The Three Sisters (met ervoor The Three Brothers!)

Wat alles nog eens zo bijzonder maakte, was dat het plots begon te regenen. Een blauwe hemel maakte plaats voor een zwart wolkendek dat verlicht werd door enorme bliksemschichten. Normaal was het in deze tijd van het jaar kurkdroog, maar het weer zorgde dus voor een unieke ervaring!

CIMG3454

CIMG3423

We waren het er allemaal over eens dat dit een van de hoogtepunten van de reis was totnogtoe. Na de monumentenvallei maakten we de keuze nog een aantal uur verder oostwaarts te rijden, naar Four Corners. Dit is het enige punt in de Verenigde Staten waar 4 staten samenkomen: Arizona, Utah, Colorado en New Mexico. Helaas werd het toeristisch uitgebuit en geld betalen om 4 vlaggen te zien staan, hadden we er nu toch niet voor over. Zo werd het toch een lichte ontgoocheling, maar Lucas maakte het goed door voor enkele grensborden te poseren.

CIMG3464

CIMG3465

Nog zat de rit er voor Marieke niet op, want nu moest opnieuw naar het westen gereden worden, een paar honderd kilometer verderop, naar Page. Daar zouden we vlak nabij Lake Powell logeren en zo een vermoeiende, maar zeer spectaculaire dag, afsluiten…

(Posted by Simon)

Grand Canyon Trails – dag 12

De dag erop wilden we natuurlijk meer zien van de Grand Canyon! Om 6u30 ‘s ochtends stonden we al aan het begin van Bright Angel Trail, het grootste zijravijn van de Grand Canyon. Dit traject was maar liefst 17 km lang en liep recht de Canyon in tot aan de Coloradorivier. Omdat dat een hele dag in beslag zou nemen, opteerden we om te stoppen aan rustpunt 2, maar we hadden in totaal toch zo’n 4u gewandeld!

CIMG3222

Ook al was het nog vroeg, de hitte liet zich al voelen. Gewapend met een rugzak met drank en eten begonnen we aan de afdaling. Door de opkomende zon waren de prachtige kleuren in de ravijnwanden heel goed zichtbaar. Op onze weg kwamen we voortdurend dezelfde mensen tegen: wanneer zij rustten, liepen wij hen voorbij en wanneer wij even uitbliezen of van het uitzicht genoten, haalden zij ons weer in. Dit haasje-over-spel bleef duren tot we weer boven waren.

SNC16067

SNC16071

CIMG3247

Het was bijzonder leuk om het landschap mee te zien evolueren met de dag. De zon ging steeds hoger aan de hemel staan en alles begon te leven. Onderweg zagen we eekhoorntjes, terwijl hoog in de lucht condors cirkelden. En tijdens onze tocht kwamen we een paar keer een horde paarden en muilezels tegen die mensen vervoerden. Het leek ons waanzin om op zo’n smal en hobbelig pad af te dalen, maar het vertrouwen van de mensen in de dieren bleek groter dan hun angst.

CIMG3248

De kleuren leken wel bij elke stap mooier te worden. Het had iets…angstaanjagends bijna. In elk geval voelden we ons als nietige mensjes tegenover dit fenomeen en we begrepen maar al te goed waarom de Grand Canyon tot de 7 natuurwonderen ter wereld wordt gerekend.

SNC16089

SNC16073

Nog voor de middag waren we terug boven en dus hadden we onze picknick voor niets meegezeuld. Maar: beter voorkomen dan genezen! Met uitzicht op de Canyon aten we onze boterhammen op. Terwijl een bende eekhoorns ook een stukje tomaat of een blad sla wilde meepikken bespraken we het verdere verloop van de dag. We zouden terugkeren naar de camping, even bekomen van de geleverde inspanningen (wat was het warm!) en rond 16u vertrokken Lucas en Simon voor een 2de afdaling/beklimming, de Kaibab Trail. Deze tocht was het kleinere broertje van de Bright Angel Trail maar daarom niet minder mooi! Integendeel, na een steile afdaling had je op een natuurlijk platform een indrukwekkend 360° overzicht van de Grand Canyon.

CIMG3309

Pieter en Marieke vonden de voormiddagtrip al voldoende, waren vlees en groenten gaan halen en zorgden bij de terugkeer voor een heerlijke BBQ. De dag werd afgesloten met de film Escape from Alcatraz (1979) met o.a. Clint Eastwood. Of hoe sommige delen van de reis ook later weer terugkeerden… (wat de beleving van de film een extra touch gaf!)

CIMG3329

(Posted by Simon)