Vroeger gingen mijn oudere broer en ik naar verre familie in Frankrijk om een taalbad te krijgen. Die verre familie waren Albert en Louisette. Albert was een kozijn van mijn opa, maar “de Belgische familie” was de familie waar hij best mee overeenkwam.
Ze woonden rond in de buurt van Poitiers, in Epanvilliers. Ze haalden ons af van het TGV station, waarna ze ons naar hun huisje voerden in hun Citroën met luchtvering die hij maar al te graag demonstreerde :-) .
Het was een goeie man, een simpele man, met het hart op de juiste plaats. We kenden maar half Frans toen we naar daar gingen, maar hadden een boekje mee waar we alle nieuwe woordjes in opschreven. Une pierre (een steen) was de eerste die hij uitlegde. Une brouette (een kruiwagen) de tweede.
Hij was een echte bricoleur, zo herinner ik me dat hij zelf een cassis (soort bessensap) pers maakte. Het lukte best aardig, hij had een pompje gerecycleerd (van God weet waar), en de lekkere cassis stroomde eruit. Wij dus druk bezig met nieuwe bessen aanvoeren, plots druipte er allemaal olie uit die pomp in de cassis. Allemaal geen probleem, hij nam een vuile vod en depte het er wat uit, en gaf ons een slok olie cassis.
En de avonden, gevuld met “Le gendarme de Saint-Tropez”, rilette en lekkere boerenkost.
Albert, ik ga je missen. ‘k Vind het jammer dat ik nog niet eens tot bij jou geraakt ben om Marieke te tonen. Moge je in vrede rusten.
