Smiling Cobra is niet meer, althans niet meer in het bloglandschap. Door de mannen van Blokwatch, die al even erg reageerden als het VB zelf over God moge het weten welk feit. Goed gedaan mannen (ironisch), je hebt zowat de beste blogger die ik ken weggejaagd.
Smiling Cobra, het ga je goed, ik hoop je vooralsnog ooit eens terug te horen.
Het einde van het schooljaar is nabij, en dat voel je. Leraars proberen nog snel wat werk binnen te vragen, de druk wordt opgevoerd om alle opdrachten af te hebben. Daarbij zouden we nog eens wat moeten leren om zo er beter voor te staan in de examens.
Voor de rest heb ik mijn laptop alvast eens opgekuisd, om de nodige files voor de examens straks makkelijk terug te kunnen vinden, want nu was het een zootje.
Ook mijn agenda heb ik de afgelopen week goed aangevuld met mijn examenrooster, studieplanning,… Niets zal me tegenhouden om als een vrolijk man de zomervakantie in te stappen op 20 juni. Alleen dus nog even werken. (en dan naar de fotomarathon met vriend en blogger Buddha?)
Omdat we als opdracht van vorm en teken het woord isoleren moeten bespreken heb ik deze film gezien:
The road to guantanamo is de verfilming van een waar gebeurd verhaal, over 3 vrienden die toevallig op de foute plaats waren en zo in guantanamo belanden. Een aanrader!
Voor de geïnteresseerden, de presentatie over isoleren is al binnengebracht (met felicitaties v.d. leraar), en kan je hier bekijken. (let wel, het beestje is gecomprimeerd en ingekort om op de internetbuis te passen)
Een halve week geleden moesten de draadjes uit mijn vinger en kreeg ik te horen als het bobbeltje goed- of kwaadaardig was. Zoals de dokter dacht was het goedaardig. Er is zelfs niet echt een reden hoe het er komt. Het kon door me ergens aan te stoten, of door een klein wondje, of…
Ik ben blij dat het verband eraf is, nu kan ik weer met de volle 10 vingers typen.