Een hoopje ellende. De man vertelt over een verleden. Een glorierijk verleden waarvan zijn winkel kan getuigen. “Vroeger was het nog een kunst. Nu kan iedereen het”. De gewrongen blik zegt genoeg. Hij is de passie voor het vak verloren.
In een glazen kast de overblijfselen van een analoog tijdperk, dat voor altijd verleden tijd is. Ook hij moest verder. Hij neemt zijn foto en vrijwel direct komt het in viervoud zoemend uit een grijs toestelletje.