Heerlijk. Het is voorbij, het moment van leren, stressen en twijfelen. De examenperiode is gepasseerd. De laatste vijf dagen leefden we op pizza en pita. Nu is het enkel nog wachten op de punten.
Voor het examen van methodologie gisteren heb ik geleerd in Buddha‘s huis, samen met een goeie vriend Ken. Omdat we niet nog eens pizza wilden halen, gingen we op zoek naar iets van een hoger culinair gehalte.
We wilden vol-au-vent (bedankt aan Cobra voor de verbetering) met groentjes en patatjes eten, dus we gingen vol-au-vent halen bij de slager. En toen begon het:
- We kwamen binnen…en snoven een vieze geur op. Geen lekker verse vleesgeur.
- Er kwam een dikke slager van de achterkant van zijn winkel gewandeld.
- Hij mankte.
- Hij maakte gorgel geluidjes, met een frequentie van 3-4 seconden.
- Hij stond vol met rode plekken in zijn gezicht.
- We bestellen vol-au-vent.
- Ik keek naar de hesp in het uitstalraampje. Het was geen roze, maar bruine…
Toen hadden we het gezien. We moesten een manier zoeken om er weg te raken. Ik vraag de man als ik met bankkaart kan betalen. Gelukkig niet. We zijn uiteindelijk naar de slager gegaan die 20 meter verder lag. Ik vraag me af als de man er nog steeds met zijn vol-au-vent staat… Moet ik me nu schuldig voelen?
