Wat is een mens toch weer vriendelijk op dit avondlijke uur. Een beetje inzet voor het bedrijf waar je werkt kan toch veel aan het imago doen hé.
Daarstraks stapte ik van de (alweer) overvolle trein af in Antwerpen-Centraal. Op een bankje bleef een sportieve rugzak eenzaam en alleen achter.
Ik dus naar het “verloren-voorwerpen-loket”, een verlaten postje aan de loketten. Als ik uiteindelijk een man van de nmbs aanspreek in het loketje ernaast, antwoord die:
“Man, het is al laat en ik wil naar huis!”.
Ik: “Mag ik misschien dan toch nog de rugzak die ik gevonden heb hier ergens zetten?”
Gebrom. Een boze blik, een hand die de rugzak wegritst.
“Danku”, dacht ik in mezelf.
(20h30, loket 6)